يوزپلنگانی که با من دويده اند

تعللی در علت های علیل ِ یک معلول به عشق
نویسنده : جمال تیموری - ساعت ٤:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٥/۱
 

 

 

اینک سلام

 

بمِهر، مِه ریز ، مِه

 

بمِهر، مهربانی ِ ماهرانه ی مَمهورِ ِدلت را

 

بریزان، بریز ، ریز ریز کُن ، زیر و بم ِ لبریز ِ دلم را

 

بلَوَند ، لَوَندیت را، به این همه اَلوان

 

بلُوان ، دختر ِ لبالب از لب

 

لب ریز ، لب ، لبریز کن

 

بلُوندیت را بُلند کن

 

بلَوَند ، لُعبت مند

 

بلُوندِ بُلَندت عمارت است.

 

بکمند ، به کمانِ کمندت ،کمانه کُنان ،کمینه ی دل را

 

به کمندِ بی کینه، بی کم ، بی کام،

 

کام بده ، لب بگشا ، اندک کَمَکَی ، کام

 

بکام ، کمی ز ِ کمانِ کمندت ،بکَمان

 

کمین ِ کمندت نهایت است.

 

بسُرا ، بسُرایان ، به سِرّ ِ صدایت

  

بسُرا ،بسُرایان شعرم را ،

 

که سرّ ِ صدایت سیادت است .

 

٨شب     ٢۶/١٢/١٣٨۶   (جمال تیموری)

 

 


 
comment نظرات ()