يوزپلنگانی که با من دويده اند

غزل و رهایی 2
نویسنده : جمال تیموری - ساعت ۸:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱/٩
 

کوچه تنها شاهد حال و هوای درد شد

انعکاس انتظار روزگار سرد شد

کوچه تنها محرم خاموش اسرار و نگاه

یاور ما و رقیب مردم نامرد شد

ما زمانی با نگه بر ناکجا پا میزدیم

جای پامان تک خبرچین دل شبگرد شد

بعد از آن روز جدایی که زمان را باد برد

کوچه هر روز خدا از دیدن ما طرد شد

کوچه مامور تو بود و مثل گلهای حیاط

چند روزی سبز اما ناگهانی زرد شد

روزی از دور آمد و در گوش من آهسته گفت

او هم از دوری تو بیکاره و ولگرد شد

کوچه هم رفت و کنون با کوچه ای همبستر است

سرنوشتش آنچه میبایست نامیکرد شد

من شدم عرفان.تلالو.رنگ.آبیّ جنون

در سکوتی گم شدم حالا تمامم فرد شد

شاه بیت شعرهایم بعد عمری ای عزیز

مصرعی با مطلع" ای بیوفا برگرد" شد 


 
comment نظرات ()